Résidence Albert Ier
Met de bouw van de Résidence Albert Ier wordt net na Wereldoorlog II de aanzet gegeven om de Hubert Frère-Orbanlaan en haar relatief homogene 19de eeuwse bebouwing te veranderen in een laan vol residentiële flatgebouwen. Anno 2001 kan je stellen dat dit proces zijn eindpunt nadert. Deze residentie werd in 1948 voltooid.
De verzorgde bekleding van het skelet met rode baksteen, het uitkragende middenstuk met op de hoogste verdieping 2 inspringingen met terrassen en de horizontale banden waarin de meeste ramen worden gevat, maken van dit modernistisch gebouw een uitzondering op de eerder grijze middelmaat die we langs beide zijden van het Koning Albertpark aantreffen. Het krullerige smeedwerk van de toegangsdeur daarentegen volgt minder de strakke vormgeving van de 8 bouwlagen tellende Résidence Albert Ier. Opvallend zijn ook de blinde vensterpartijen die op de beide wachtgevels werden aangebracht.
Binnenin hebben de flats een royale plafondhoogte. Op de hoogste verdieping bevinden zich dan weer evenveel kamers als er appartementen waren. Hierin kon de meid overnachten.
Vlakbij vinden we Residentie Floreal (Hubert Frère-Orbanlaan 513-528) en Résidence Balmoral (Hubert Frère-Orbanlaan 375-391). Beide flatgebouwen vertonen sterke verwantschap met de Résidence Albert Ier en zijn van de hand van het architectenduo Emile Leus en Paul Gavel.
