Voorbeelden

BROCHURE

Inleiding

        Er valt veel te zeggen over de ontdekkingen van Dr. Hamer en ik zou graag zo veel mogelijk noties willen doorgeven in één avond. Deze voordracht is dus noodzakelijkerwijze gevulgariseerd. Ik heb ze gestructureerd vertrekkend van de veronderstelling dat de mensen zijn werk niet kennen, opdat iedereen ze zou begrijpen.

   Ik zal beginnen met de 4 biologische hoofdwetten die hij in het licht stelde. Dit is ruim voldoende om te kunnen oordelen over het belang van zijn ontdekkingen. Maar zijn werk in zijn geheel, dat steeds maar verder blijft groeien, verklaart er 5 en ook de verschillende regels ervan. Deze zijn echter niet onontbeerlijk en het is ook niet mogelijk ze alle aan te snijden in een beknopte voordracht. Vervolgens zal ik, in het kort, de gevolgen samenvatten die deze wetten in de wacht slepen op het vlak van de diagnose en van de therapie. In het derde deel zal ik gevallen aanhalen meegemaakt door mijn patiënten. Ik zal deze gevallen lichtjes vervormen, doch echter niet wat het essentiële betreft, want in de zaal bevinden zich misschien mensen waarover ik zal spreken of andere die ze kennen. Daarna pauzeren we even en nadien zal ik alle vragen proberen te beantwoorden.

Vooraleer over te gaan tot de kern van de zaak moet ik twee uitweidingen doen die de lezers gunstig moeten stemmen. De eerste om een misverstand te vermijden want, indien de werken van Dr. Hamer weinig bekend zijn, toch beginnen ze zich te verspreiden en, in functie van deze progressie, vestigen zich misverstanden. Daarom wens ik duidelijk te stellen dat zijn werk en zijn ontdekkingen niet echt een behandelingsmethode zijn die men kan vergelijken met andere therapieën; en dit zelfs indien zij belangrijke en onberekenbare gevolgen heeft op de therapie. Het werk van Dr. Hamer is in feite een systeem dat de ziekte verklaart, alle ziekten, welke zij ook mogen zijn, van de meest goedaardige tot de meest ernstige. Het is natuurlijk geen verklaring van het fenomeen van leven en dood, want dit stijgt ver uit boven de geneeskunde en mondt uit in de filosofie en de metafysica. Het is een verklaring van alles wat zich kan voordoen in het menselijk lichaam tijdens de ziekte. Ik zeg u dit om veelvuldige vragen te vermijden van het type : Welk resultaat bereikt men met de Hamer-methode? Welk genezingspercentage bereikt u met deze methode ten opzichte van die of deze methode van alternatieve geneeskunde, etc…? Deze vragen hebben geen zin en u gaat dit begrijpen naarmate de avond vordert.

De tweede uitweiding is deze : de inhoud van dit werk kan, enerzijds, gemakkelijk te begrijpen zijn uit het intellectuele oogpunt, maar, anderzijds, moeilijk te verwerken en toe te passen zijn, zowel voor de patiënt als voor de arts. Ik zou hier twee of drie minuten willen aanwenden om deze aanzienlijke paradox te verklaren. Waarom zeer gemakkelijk te begrijpen vanuit het intellectuele oogpunt? Omdat de wetten eenvoudig, logisch, coherent zijn en omdat een samenvatting ervan gemakkelijk toegankelijk is voor een tiener. Deze ontdekking is echter moeilijk te verwerken om twee redenen.

De eerste reden is dat er bij de aanpak van de ziekte niet alleen rekening wordt gehouden met de symptomen van de organen, maar eveneens met het psychische, emotionele leven, met het geleefde van de zieke. Tijdens de ondervraging van de patiënt, tijdens de relatie die men met hem heeft, gaat men zijn leven, de intimiteit van zijn geschiedenis en soms zelfs zijn geheime tuin binnendringen. Er is ook een implicatie in deze medische aanpak die niet bestaat in de klassieke geneeskunde, die zich in het algemeen alleen bezig houdt met het lichaam. Dit is absoluut essentieel maar alle patiënten kunnen deze implicerende kant niet aanvaarden. Het is makkelijker te zeggen : “Dokter, ik heb een ischias of ik verteer niet goed; ik heb een kanker aan dit of dat orgaan.” Maar de aanpak die Dr. Hamer op punt stelde bestaat eruit de oorzaken en het proces te ontdekken die tot de ziekte leiden en dus het meer persoonlijke leven van de mensen uit te diepen. Het is ook niet altijd evident voor de arts om de onontbeerlijke vragen te stellen en om ze, zij het emotioneel, door elkaar te schudden.

De tweede, doch even belangrijke reden is dat de besluiten, waartoe we zullen komen aan de hand van de ontdekkingen van de biologische wetten die in het licht werden gesteld zeer verschillend zijn van die van de klassieke geneeskunde, en vaak zelfs tot 180 graden. Dit alles gaat zeer sterk onze verworven kennis, gans onze medische cultuur, alle dogma’s die men voor verworven hield, door elkaar schudden en vaak een belangrijke verwarring scheppen bij de patiënten. Ik zal zeker geen steen werpen naar een arts die, na kennis te hebben genomen van deze werken, absoluut deze weg niet wil inslaan omdat dit hem zou verplichten het grootste deel van zijn geloof in vraag te stellen. Ik zou u hier al een klein inzicht willen geven in deze verschillen aan de hand van drie opzettelijk gekozen voorbeelden.

-  Men kan iemand op zijn raadpleging ontvangen bij wie een kanker ontdekt werd en aan wie een heelkundige ingreep, radiotherapie en misschien zelfs chemotherapie voorgesteld wordt; kortom, een ernstig geval. Men past de biologische wetten toe en, nadat men dit werk heeft uitgevoerd, zoals ik u later zal uitleggen, komt men tot het besluit dat alles wat er dient te gebeuren om die patiënt te helpen neerkomt op … niets doen! Noch een heelkundige ingreep, noch bestraling, noch chemotherapie. Omdat er geen evolutieve kanker is en dus geen reden om ongerust te zijn. Het enige wat kan gedaan worden is alles goed uitleggen aan de patiënt en hem geruststellen. Het is overduidelijk dat er meer dan een nuance is tussen niets doen en wat de patiënt als therapie moest ondergaan  : het zijn twee radicaal tegengestelde dingen. Dit scenario is helemaal niet zeldzaam.

- Ander voorbeeld : de klassieke geneeskunde leert ons dat leukemie een bloedkanker is, een uiterst ernstige vorm van kanker waarvoor de klassieke behandeling bijgevolg ingrijpend is: herhaalde chemotherapie die vaak zal uitmonden in beenmergtransplantatie. Wanneer men echter de biologische wetten volgt begrijpt men zeer goed dat leukemie, integendeel, een uitzonderlijk biologisch mechanisme is voor zien door de natuur: een genezingsmechanisme van een ziekte voorafgaand aan de leukemie. Welke zullen de gevolgen zin als men zich met uiterst sterke therapeutische middelen toelegt op het vechten tegen de genezing die vitaal is voor het individu? Ik laat u de besluiten hieruit trekken. Hier weer zijn wij volledig onenig met de dogma’s en met de klassieke therapeutische houdingen van de geneeskunde.

-  Een laatste en nog sterker voorbeeld om u het verschil in golflengte aan te tonen tussen de twee opvattingen : de symptomen en de ziekten, de pathologieën die iemand die seropositief is of als AIDS patiënt werd bestempeld kan vertonen. Deze symptomen hebben niets te maken met het HIV-virus noch met een immuundeficiëntie. Een onaanvaardbaar betoog : zeg dat tegen een arts! Sinds meer dan tien jaar tracht men in alle hoeken van de wereld te begrijpen welke de rol is van dit HIV-virus en hij uiteindelijk leidt tot AIDS. Het praktische resultaat is nul, maar aan de hand van de biologische wetten kunnen de symptomen van een Aids-patiënt verklaard worden op dezelfde manier als die van een verkoudheid, een eczeem, een aambei, een kanker of een multipele sclerose.

        Alle pathologieën worden verklaard en begrepen aan de hand van dezelfde wetten, met dezelfde redenering en dezelfde aanpak. Het is een aanzienlijke vereenvoudiging van de ganse geneeskunde maar een opvatting die absoluut alle dogma’s, alle taboes over kanker, metastasen, evolutieve ziekten, besmetting, inentingen, etc… omvergooit. Ik zou zeggen dat bijna alles terug in vraag wordt gesteld. Daarom is deze boodschap zo moeilijk door te geven en daarom ook kunnen vele patiënten die niet aanvaarden. Iedereen kan aannemen dat er een verband bestaat tussen de geestelijke toestand en de ziekte. Het wordt trouwens ook gezegd: iemand die in een betere geestelijke toestand verkeert maakt meer kans om zich uit een dergelijke ziekte te worstelen. Bovendien zijn er de volkse uitdrukkingen: zijn gal uitstorten, zich kwaad bloed maken, etc… Maar de aanpak van Dr. Hamer gaat veel verder. Hij gaat alle banden die bestaan tussen de precieze en persoonlijke beleving van een patiënt en de symptomen die hij vertoont opnieuw vormen, en dit in alle pathologische gevallen. Met uitsluiting natuurlijke van de genetische ziekten die een fabricagefout en, uiteraard, deze die te wijten zijn aan externe agressie: de fysische trauma’s ingevolge een ongeval, vergiftiging, bestraling zoals bij het Tchernobyl-fenomeen, etc… Maar naast deze aandoeningen veroorzaakt door externe elementen, zijn alle ziekten te wijten aan onze geschiedenis, aan ons geleefde. Het is de moeite waard om deze paradox te verduidelijken zoniet kan de patiënt tussen twee stoelen zitten, met twee volledig tegengestelde verklaringen. Wanneer u aan uzelf denkt, wat zou u doen mocht men bij uw kind de diagnose van kanker, van leukemie stellen? Mijn bedoeling is de ontdekkingen te doen kennen die een keuzemogelijkheid bieden door te proberen een maximum aan informatie in te winnen, en niet alleen deze waarmee de media ons overspoelen.