Efeze

Geschiedenis van de stad Efeze

Volgens een legende werd Efeze gesticht door vrouwelijke krijgers, bekend als Amazonen. In 2000 v. Chr. luidde de naam van de stad "Apasas" wat "de stad van de moedergodin" betekent en afgeleid werd van een stad in het Arzawa koninkrijk.

Ephese werd bewoond sinds het Bronzen Tijdperk. De locatie van de stad werd gedurende haar bestaan verschillende keren gewijzigd naargelang de gewoonten en de behoeften.
Volgens een andere legende werd de stad voor een tweede maal gesticht door Androcles, de zoon Codros, Koning van Athene. Ditmaal was de plaats de delta waar de rivier Kaystros in de zee uitmondde en waar volgens een orakel-voorspelling een vis en een everzwijn hen naartoe gebracht hadden.

In 129 v. Chr. kwamen de Romeinen naar Ephese en de stad wordt de hoofdstad van de Romeinse provincie Asia.

In de eerste eeuw v. Chr. rebelleert de stad, die onder druk staat van de Romeinse belastinginners. Het Romeinse leger bestormt en verwoest de stad. Onder Augustus bereikt Ephesus haar hoogtepunt, de gebouwen die men nu nog kan bewonderen dateren meestal uit die tijd.

De stad ontwikkelt zich ook op economisch vlak. De stad was het belangrijkste bankcentrum van Asia en tevens was het een bekend politiek en intellectueel centrum, met een tweede filosofische school in het Egeïsch gebied..

Vanaf de eerste eeuw na Chr. kwamen er enkele apostelen en Christenen naar Ephese en trachtten het Christelijk geloof in één enkele god te verspreiden maar werden door de Romeinen vervolgd.

Ephese was niet alleen een belangrijke havenstad op de kruising van Oost en West met een mild klimaat, maar de stad was tevens beroemd als het pelgrimscentrum voor de Artemis-cultus.

In 269 werd Ephesus en de Artemis-tempel die nog steeds in gebruik was, door de Gothen verwoest. In 381 wordt de tempel op bevel van keizer Theodosius gesloten. De daaropvolgende eeuwen dient het verwaarloosde gebouw als marmervoorraad bij de constructie van andere gebouwen. De eens zo gepriviligeerde ligging van de stad werd later de oorzaak van haar verval. De welvaart van de stad was vooral te danken aan haar ligging in een beschermde natuurlijke baai, maar reeds in de Romeinse periode konden de schepen de haven pas bereiken via een zeer smal kanaal. Het kanaal verzandt en slibt dicht. De zee trok zich verder terug en de moerassen die ontstonden naast de verzande haven brachten ziekten als malaria mee.

De verspreiding van het Christendom leidde ertoe dat de gebouwen voor de veelgoden-cultus in onbruik raakten en dat in de plaats christelijke kerken werden gebouwd.

Vanaf de 6e eeuw werd de Johannesbasiliek een belangrijk pelgrimsoord en keizer Justinianus liet een verdedegingsmuur bouwen om de heuvel waarop de basiliek stond. Enige tijd later werd e Kerk van Maria en andere gebouwen door de Arabieren verwoest. In de 7e eeuw werd de stad herbouwd op de huidige plaats van Selçuk.

Meer informatie over de opgravingen van Efeze en foto's vind je hier.